Lidmaatschap Genootschap Sint Jacob geweigerd

(NOORDWIJKERHOUT, mei 1999- ) Wandelen, TER REINIGING van de ZONDEN. De afgelopen maand trachtte Liesbeth dit te bewerkstelligen door de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, een tocht van ACHTHONDERD KILOMETER vanaf de Frans-Spaanse grens, te voltooien. Voor haar BOETEDOENING had Liesbeth juist Santiago de Compostella uitgekozen, omdat ze vernomen had dat langs deze druk bewandelde route BIJBELSE GASTVRIJHEID nog heel gewoon is. Herbergen, waar de BEDEVAARTGANGER een maaltijd en een SOBER DOCH HUMAAN matras staat te wachten, bevinden zich steeds OP EEN DAGMARS afstand van elkaar. Maar om van dit GULLE ONTHAAL gebruik te mogen maken, dient de pelgrim eerst te zijn GEREGISTREERD.

Daarom nam Liesbeth vooraf contact op met de daartoe bevoegde RK INSTANTIE - het Nederlands Genootschap van Sint Jacob, dat als doelstelling heeft ‘het verbreiden en verdiepen van de belangstelling voor de pelgrimstochten naar Santiago de Compostella, alsmede het bevorderen van de verering van JACOBUS DE MEERDERE’. Maar de voorzitster van het district Leiden van Sint Jacob - een wijdvertakte organisatie met alleen al in Nederland veertien regionale afdelingen, in totaal zijn er ruim 1200 katholieke Nederlanders bij het Genootschap aangesloten - maakte duidelijk dat men niet zo maar tot dit EXCLUSIEVE RK WANDELGEZELSCHAP wordt toegelaten.

De Sint-Jacobsverheiligingsactivist nam een UITERST ARGWANENDE HOUDING aan tegenover het RK Kwartaalclublid. Liesbeth werd vooral DOORGEZAAGD over haar beweegredenen. Liesbeths mededeling dat ‘een ieder zo z’n eigen, hoogst PERSOONLIJKE motieven heeft om een CONTEMPLATIEVE VOETTOCHT te ondernemen’, kon de voorzitster van de Leidse genootschapstak niet vermurwen. Die zei te vermoeden dat het Liesbeth vooral te doen was om het GRATIS ONDERDAK en VOEDSEL tijdens de wandeling, en dat ze het niet deed ter EER EN GLORIE van de Heilige Jacob. Dat moest onze Noordwijkerhoutse ZWERFSTER beamen, waarop haar het lidmaatschap werd geweigerd. Zelfs voor de aspirantstatus bleek Liesbeth uiteindelijk niet in aanmerking te komen; de daarvoor benodigde formulieren - die Liesbeth waren toegezegd, met de nadrukkelijke mededeling van de KATHOLIEKE SINT-JACOBKRUIDENIER dat deze ‘volledig ingevuld, retour dienden te worden gezonden in een VOLDOENDE GEFRANKEERDE ENVELOPPE’ - hebben Liesbeths RIANTE FLAT aan het BRANDEND BRAAMBOSJE in de Noordwijkerhoutse RELIGIEUZE-WONDERENBUURT namelijk nooit bereikt.

Omdat Liesbeth inmiddels het idee had dat het wel eens maanden kon duren eer de VOLGELINGEN van JACOBUS DE MEERDERE over haar aanvraag, die ze dus uiteindelijk niet heeft kunnen indienen, zouden hebben beslist, besloot ze om, vlak na het uitstapje van de RK Kwartaalclub naar Rotterdam, ‘dan maar gewoon, zelf’ naar Baskenland te gaan om ‘gewoon’ aan de pelgrimstocht te beginnen. ZONDER PLATTEGROND, maar wel met een rugzak die elke dag vijf kilo zwaarder leek te worden, kuierde Liesbeth vanaf de MONDAINE GRENSPLAATS Irun in zuidwestelijke richting, in de ROTSVASTE OVERTUIGING dat de route naar Santiago bewegwijzerd zou zijn. Na tien dagen gaf Liesbeth, gereinigd van haar zonden door het ONAFGEBROKEN NEDERKLETTERENDE HEMELWATER en afgeknepen door het Baskische seculiere hotel- en restaurantwezen, haar Swiebertjesbestaan op. Driehonderd kilometer lang had ze toen afgelegd door de ZWAAR GLOOIENDE HEUVELS van Baskenland - vruchteloos speurend naar de afslag Compostella.

Haar gedachten dwaalden tijdens de EENZAME VOETTOCHT veelvuldig af naar de BEROEMDE Utrechtse ZWERVER WILLEM, die overigens eind december 1996 onverwacht het TIJDELIJKE voor het EEUWIGE verwisselde. Tijdens zijn wandelingen door de Domstad, pleegde Willem menig voorbijganger deelgenoot te maken van z’n LIJDEN. Zo toonde hij GEVRAAGD maar helaas meestal ONGEVRAAGD, zijn voeten, om z’n toehoorders te laten zien hoe zeer zijn tenen werden geplaagd door HEVIGE BLOEDBLAREN en zijn EKSTEROGEN door OVERDADIGE EELTAFZETTING. Liesbeth zei het lijden van wijlen Willem nu beter te begrijpen. Ze maakte op de verslaggever van De Gezinsbode evenwel GEEN ERG DANKBARE INDRUK dat ze tot dit inzicht was gekomen.

DANKBAAR omdat Liesbeth drie week eerder terug was dan gepland, was Liesbeths levenspartner CHRIS. Niet omdat DE BRIT - die van zijn hobby, het mixen van geluid en muziek, zo graag z’n werk wil maken maar vooralsnog genoegen moet nemen met een carrière in de INTERNATIONALE BOLLENBIZ - Liesbeth zo NODE had GEMIST, maar omdat Liesbeths moeder BEP (66) en haar vriend GERARD (62) - die sedert twee jaar IN ZONDE SAMENLEVEN - hadden besloten om zaterdag 24 april, bij wijze van familiebezoek, het Brandend Braambos aan te doen. Chris was daardoor nogal van in PANIEK geraakt, aldus doorgaans goed ingelichte bronnen. Omdat Chris nauwelijks Nederlands spreekt en het Engels van zowel Bep als Gerard nog volop in ontwikkeling is, vreesde hij dat er weinig te converseren zou zijn tijdens deze zo goed bedoelde visite van z’n SCHOONOUDERS.

Maar vlak voordat Bep en Gerard aanbelden - wat Chris overigens onmogelijk zou kunnen hebben horen, want de schel van het APPARTEMENT van Frau Seegers functioneert al sinds mensenheugenis niet naar behoren - gleed, TOTAAL ONVERWACHT, de sleutel in het slot waarna de door het Nederlands Genootschap van Sint Jacob afgewezen AVONTURIERSTER binnen stapte. Chris vatte dit MODERN MIRAKEL tegenover De Gezinsbode zeer terecht samen met de ook in de Schotse Hooglanden bekende tegelspreuk End good, all good.